Bu bir dayanıklılık testi değil, bu hayatın ta kendisi. Bu yüzden kendinize gülünç hedefler belirlemeyin, çuvallarsınız. Acele etmezseniz kazanırsınız.

Sizi çağıran pastanın cazibesiyle baş edemiyorsanız, kendinize psikolojik destek olmayı deneyin. Kendinize ona sahip olabileceğinizi, ama ona ihtiyacınız olmadığını söyleyin. Şu anda hiçbir şekilde olmaz. Ama sonra hâlâ istiyorsanız yiyebilirsiniz. O zamana kadar iştahınız çoktan körelmiş olabilir. Veya pastane camından çoktan uzaklaşmış ve hayatınıza devam etmişsinizdir.

Eğer basitçe karşı koyamıyorsanız, şeker ve hamur arzunuz kaldıramayacağınız kadar şiddetliyse, kendinize genel af ilan edin. Ama
bir bildiriye kadar, ani bir çöküşü bahane ederek çilingir sofrası kurmayın. O sadece bir sinyaldi, bir hücum değil. Kendinizi azarlamak, kendinize yasaklar koymak yerine, kendinizi bağışlamanız, unutmanız ve yolunuza devam etmeniz gerekir. 14. kurala kadar en azından… Diyete ihtiyacınız olmadığını zaten biliyorsunuz.

İleriye dönük planlar yapın ve böylece abur cubur saldırılarına karşı koyabilirsiniz. Yarın ne yiyeceksiniz? Çaya ne var? Avokadodan hiç kaldı mı? Buzdolabınızı ve mutfak dolaplarınızı açın ve öğünlerinize önceden karar verin. Kazara bir yiyeceğe toslamayın. İçi boş, meyvesiz abur cuburlardan otlanmayın. Akşam yemeğine kadar tuzağa düşmeye izin vermeyin; bu ister istemez olan bir şey bu yüzden önceden yolu yapın. Eğer yapmazsanız, eve servisler ve önünüze çıkan abur cubur paketleri sizi içine çekip sonra da yeni kotunuzdan sapan yanlış bir yola tükürecektir. Olacağı budur.