İnsanların bazılarının bu sürece, “bir an önce verilebilecek ne varsa vereyim” dercesine, sert diyetlerle (çok düşük kalorili mi demeliydik?) bodoslama girdikleri vakiyse de, büyük çoğunluk için başlangıç evresi “pembe” umutlarla bezenmiş, itidal, mantık ve sağduyuyla süslenmiştir.

“Biraz dikkat ederim yediklerime, öyle hepten de aç bırakmam kendimi; tok tutacak şeylere ağırlık veririm; öğünlerimi düzene koyarım, kahvaltımı kuvvetli yaparım; yağlı şekerli şeyleri birazcık azaltırım, dengeli beslenmeye çalışırım, yavaş yavaş veririm fazla kilolarımı, hem çok bir fazlalığım da yok zaten, ama verirsem tabii kendimi daha iyi hissederim, hem ileriyi de düşünmek lazım.”

5,10, 20 yıl sonra kendilerini obez, ileri obez bulanların çoğunun maceraları ne yazık ki böyle başlamıştır.

Tıpkı birkaç sene içinde ruhsal sağlıklarını, düşünme, uslamlama gibi yeteneklerini diyet bataklığında yitirenlerin serüvenlerinin başladığı gibi, (bu dediklerimizin “gerçeklerle bağdaşıp bağdaşmadığını” bir çevre turuyla kontrol etmek istemez miydiniz?) Yeri geldi, vurgulamakta yarar görüyoruz: Günümüzde sağduyulu, ılımlı diyet teşvikleri, “uçuk, sert” diyetlerden çok daha fazla zarar vermektedir. Bu teşvikler, bu “kibar, uslucuk” dil, mantık kokan öğütler çok sayıda insanın kendilerini Kısıtlamak Beslenme Süreci’nin ilk basamaklarında bulmasına yol açmaktadır. Bu basamaklar bir çıkılmaya başlandı mı, zaten o kişi Diyet Endüstrisinin, “Yağ Pazarının” davasına kazanıldı demektir.