Alkolizm ya da alkol kötüye kullanımı ve bağımlılığının tanımı tüm tanı sistemlerinde birbirine benzer şekilde verilmektedir. Bu tanım; “Kişinin alkole bağlı olarak birden fazla yaşamsal işlevinde bozulma olduğunu gösteren kanıtlara rağmen alkol kullanımından vazgeçememesidir” şeklinde verilebilir.

İlk kez 1980 yılında Amerikan Psikiyatri Birliği’nin (APA) yayınladığı Ruhsal Bozukluklar için Tam ve İstatistik Elkitabı’nda alkolizm yerine alkol bağımlılığı ve kötüye kullanım tanımları kullanılmıştır. Ancak insanlar halen alkolizm terimini alkolün neden olduğu olumsuz her durum için kullanmaktadırlar. Çoğu zaman “alkolik” derken bağımlı olmayan, sadece içtiği içkiden dolayı zarar gören alkolü kötüye kullanan insanlar da kastediliyor olabilir. Alkolizm; alkol bağımlılığı olarak bilinen kronik, ilerleyici ve hatta ölümcül bir hastalıktır. Aşağıdaki karakteristik özelliklere sahiptir.

Sıklıkla, aşırı miktarlarda içmek. Tıbbi, psikolojik ve sosyal sorunlar oluşturmasına rağmen içmeye engel olamamak. İçilen alkole tolerans gelişmesi yanı aynı etkiye ulaşmak için giderek daha fazla miktarda içme gerekliliğinin oluşması. İçilen miktar azaltılınca ya da tamamen kesilince yoksunluk belirtilerinin oluşması. Alkol kötüye kullanımı; kişinin, iş veya aile yaşantısında önemli sorunlar oluşturmasına rağmen alkol almasının bunlara sebep olduğunu kabul etmediği kronik bir hastalıktır. Tedavisiz kaldıkça bu durumun bağımlılığa dönüşme olasılığı yüksektir. Karakteristik özellikleri aşağıda verilmiştir. Araç kullanmak gibi tehlike oluşturabilecek durumlarda içki içmek, Sıklıkla hedeflenenden fazla miktarlarda içmek. İçki içmeye bağlı yasal problemlerle karşılaşmak. Alkol kullanımının aile bireyleri, iş veya sosyal arkadaşlarla arasında sorunlara neden olması.