Genlerimizin sadece dörtte biri, örneğin gözlerimizin mavi ya da saçımızın kıvırcık olacağını belirlemede otomatik olarak devreye girer. Diğer çoğu genin, siz onları aktive edene dek hiçbir şey yapmadan bekleyen bir dizi kodlanmış talimat olduğunu düşünün.

Bazen çevremize baktığımız zaman şişman ailelerin çocukları genelde şişman oluyor. Yani kilo problemlerinin kesinlikle genlerden geldiğini düşünüyoruz. Anne ve babanın zayıf olması çocuğunuza etkilemektedir. Ya çok fazla yemek yemiştir. Zayıf ailelerin çocukları zayıf oluyor. Ayarı bir türlü ayarlamak mümkün olmuyor.

Çoğu gen, harekete geçmek için bir tür tetikleyiciye ihtiyaç duyar (çevresel veya psikolojik) sırf bir niteliğin, “iyi” veya “kötü,” ailede var olması, ailedeki herkesin o niteliğe sahip olduğu ya da sahip olsa bile ortaya çıkaracağı anlamına gelmez.

Genelde genetik yatkınlık konusunda gerektiğinden daha çok endişeleniriz. İnsan vücudunun bazı hareketlere ihtiyacı vardır yatarak hayatınızı geçirmeniz erkenden yaşlanmanıza neden olur, daha sağlıklı bir şekilde hormonlar ve cildiniz olabilir. Beslenme şeklinize dikkat ederek, ve egzersizlere başlamalısınız.

En önemlisi, yediklerinize ve yaşamınızı sürdürüş biçiminize bağlı olarak hücreleriniz için yarattığınız ortamdır. Soyaçekiminizi kontrol edemezsiniz hücreleriniz için yarattığınız ortamı kontrol edebilirsiniz. Genleri, mutlak ve değişmeyen talimatlar kümesi yerine, onları çeşitli olasılıklar  bir “ya olursa” talimatları kümesi olarak düşünebilirsiniz.

Belirli koşullar mevcutsa, bir bireyin genleri de belirli bir şekilde ortaya çıkar. Başka koşullar mevcutsa, aynı genler başka şekilde hareket ederler. Biyokimyager roger williams, genlerin tek başlarına hiçbir işe yaramayan kimyasal yığınları olduğunu söylemiştir.

Tek başına genler hastalığımızı veya sağlığımızı etkilemezler. Hücresel dna formundaki genler, hücrelerin öncelikli kontrol mekanizmaları olsalardı  bir hücrenin “beyni” olsalardı, diyelim  onlar olmadan hücre ölürdü, ama hücre ölmez.