Donna iş kelimesini hiç duymamış olmayı isteyen bir avukattı. Donna, evrak işlerinden, görüşmelerden ve son teslim tarihlerinden nefret ediyordu. Aslında, Donna’nın işini bırakmasını engelleyen tek neden, aldığı yüksek miktardaki maaştı.

Donna “Kesinlikle köşeye sıkıştım. Evimi ipotekten kurtarmak için yapacağım ödemeler, iki çocuğumun okul taksitleri ve geçimimizi sağlamak için kazandığım her kuruşa ihtiyacım var. Durum böyleyken işimden nasıl ayrılabilirim!” diyordu. Her sabah, Donna, bürosuna veya duruşmaya gitmek korkusuyla uyanıyordu, iyi bir kahvaltı ettikten sonra işe gitmek üzere kendini yola atıyordu ve günün geri kalan kısmında devamlı yiyordu. İçindeki endişeyi ancak böyle geçiştiriyordu.

Kariyerlerinin bir yerinde saplanıp kalmış birçok müşterimiz oldu. Garanti bir işe olan ihtiyaçları, yaptıkları işten nefret ettikleri gerçeğini görmezlikten gelmelerine neden oldu. Mesela, Al, barmenlik mesleğine dönmek istiyordu ama babasını hayal kırıklığına uğratmaktan korkuyordu. Al, “Babam her zaman, devlet işinin dünyadaki en güvenli (garanti) iş olduğunu söyler. Bu tür bir işte çalıştığım için benimle gerçekten gurur duyduğunu söyledi” diyordu.

Diğer bir müşterimiz olan Kim, bir uçak teknolojisi firmasının sigortacılık bölümünde çalışıyordu. Kim, “Yaptığım işi gerçekten sevmiyorum. Çok sıkıcı bir iş ve patronum da tam bir ahmak!” diyordu. “Neden başka bir iş bulmuyorsun?” diye sorduğumda bana, “Sadece 8 yıl daha çalışacağım ve emekli olacağım.” demişti.