Yeterli protein alınmazsa beden dokuları zayıflar. Eğer protein eksikliği şiddetli ve uzun süreliyse beden kendi proteinlerini, yeniden yapımının alacağı süreden daha hızlı bir şekilde parçalar. Sonuç bedenin protein yönünden en zengin parçası olan kaslarda doku kaybı ve zayıflıktır. Neyse ki protein eksildiği gelişmiş ülkelerde çok nadir görülür; örneğin ortalama bir Amerikalı ihtiyaç duyduğunun iki katı protein alır.

İyi bir şeyin çoğu zararlı olur mu? Bu sorunun cevabı yağlar ve karbonhidratlar için evet proteinler için belkidir.

Proteinlerin bir gramında dört kalori vardır, tıpkı karbonhidratlar gibi. Beden fazla kalorileri protein şeklinde depolayamasa da aminoasitlerdeki karbon, oksijen ve hidrojeni yağa çevirebilir ve çevirir, bunlar her zaman en istenmeyen yerlerde birikirler sanki. Popüler teoriler bir yana proteinler şişmanlatır.

Yağlarda nitrojen yoktur. Beslenmeyle alınan fazla protein yağ olarak depolandığında nitrojene ne oluyor? İdrarla atılır, ama öykü bu kadarla bitmiyor. Aslında böbreklerin fazla nitrojeni atması için fazladan çalışması gerekir. Hayvanlarda uzun süreli protein fazlası böbreklerin büyümesine ve bu hayati organların erken yaşlanmasına neden olur. Doktorlar aynı şeyin insanlarda da olup olmadığını bilmiyor, ama hastaların aldıkları protein miktarını düşürerek bazı böbrek hastalıklarının ilerleyişini yavaşlatabildiklerini biliyorlar.

Nitrojen idrara girdiğinde beraberinde kalsiyum ve sodyum da götürür. İdrardaki fazladan kalsiyum kişinin osteoporoz ve böbrek taşı riskini artırır. Diğer yandan sodyum kaybı iyi bir şeydir ve yüksek protein içeren diyetlerin neden kan basıncını düşürür göründüğünü açıklar.