İnsana pratikte en yakın olduğundan, ona yardımcı olabilecek kişi bir doktor olabilir diye düşündüm. İşte böyle bir beklentiyle tıbba girdim. İyi bir performansla fakülteyi bitirdim. Önce tıbbî bilgilerle tüm yaşamsal sırları çözebileceğimi ve tüm hastalıkları tedavi edebileceğimi umuyordum. Oysa zaman geçtikçe bir şeylerin eksik olduğunu fark etmeye başladım.

Eğitimimi aldığım tıp fakültesi hastanesi en gelişmiş tıp sistemlerini uygulamasına rağmen, gelen birçok hasta, yüzeysel bir tedavi görüp taburcu oluyor, fakat bir süre sonra aynı veya benzer şikâyetlerle tekrar hastaneye dönüyordu. Örneğin, gastroenteroloji bölümüne yatan bir hasta taburcu olup, bir süre sonra başka şikâyetlerle ürolojiye yatıyor veya başka bir kadın hasta da oradan çıkıp jinekoloji bölümüne yatabiliyordu.

Modern hayatın ve tıbbın insanlara sanıldığı kadar mutluluk ve sağlık getirmediğini giderek fark ediyordum. Uyguladığımız klasik tedavi yöntemlerinin ötesinde, daha derinde, bir şeylerin yattığı inancı, beni hep bir arayış duygusu içerisinde tutuyordu. Bir gün, yine aynı duygularla, hastaneden ayrılırken bir akrabamın evine uğradım. O sırada evde bulunan bazı kişilerin telaşla İstanbul’a gitme hazırlıkları içerisinde olduklarını gördüm.

Vesalius da Galen’in çalışmalarını izlemiş, fakat onun anlattıklarını kendi gözüyle görmek istemiştir. Gerektiğinde mezarlıktan ceset çalmak için köpek Dilleriyle boğuşmuş, darağacında asılan cesetleri toplamış, bazen de idam edilen kişilerin kadavraları kendine hediye edilmiştir. Kadavra diseksiyonu süresinde korunmamış, çürüyen ve hastalık barındıran bu cesetleri kendi yatak odamda saklamıştır. Vesalius her şeyi kendi gözüyle görmüş ve gördüğü her şeyi kaydetmiştir.